Ostoja: długofalowy program warsztatowy ze Stowarzyszeniem Ostoja, oddający głos tym, których świat zbyt często nie ma czasu usłyszeć.
Od 2015 roku
Liderzy projektu:
Agnieszka Bresler i Diego Pileggi
Uczestnicy projektu:
Anna Misterka, Bartek Kluczka, Izabela Nowak, Marcin Dąbrowski, Marzena Kita, Miłosz Dziubiński, Robert Stanisławek, Tomasz Wójtowicz
Scenariusz: Agnieszka Bresler
Asystentka reżyserki: Aleksandra Kugacz
Współpraca artystyczna: Joshua Doerksen
Kostiumy, scenografia, projekcje i projekt graficzny: Aleksandra Gronowska
Światła: Paweł Nowak
Koordynator projektu: Sebastian Kostera
Finansowane przez Gminę Wrocław
www.wroclaw.pl
O projekcie
Fundacja Jubilo we współpracy ze Stowarzyszeniem Ostoja prowadzi od 2015 roku długofalowy program warsztatów teatralnych TEATROSTOJA. Tegoroczna edycja projektu, prowadzona przez Agnieszkę Bresler z gościnnym udziałem Luigiego Petroliniego, realizowana jest od września do grudnia 2017 roku, a prezentacje pracy zaplanowano na 12–14 grudnia.
Zwieńczeniem pierwszej edycji projektu (2015–2016) była premiera spektaklu Wyjątkowo (nie) o nas, który odbył się w Centrum Inicjatyw Artystycznych we Wrocławiu 5 czerwca 2016 roku.
Wyjątkowo (nie) o nas to spektakl teatralny zrodzony z chwil ciszy, strachu i śmiechu, niepewności i przytłaczającego szczęścia — jednocześnie improwizowany i uporządkowany. Ziarnami, z których wyrósł, były propozycje każdego z uczestników: pomysły, gesty, marzenia, wiersze i piosenki. Stały się one kluczami do świata ich autoekspresji, wypowiadając wielką potrzebę powiedzenia czegoś reszcie świata, która tak często jest zbyt zajęta albo zbyt głucha, by usłyszeć ich głosy. To spektakl zbudowany z żywych i szczerych sprzeczności — tak jak samo życie.
Co czyni nas wyjątkowymi?
Jak postrzegamy osoby z niepełnosprawnościami?
Jak często o nich mówimy, co mówimy, czy mówimy naprawdę?
Czy próbujemy zobaczyć człowieka pod powierzchnią stereotypów, uprzedzeń i schematów?
Chcemy opowiedzieć wam o sobie. O sobie w całości, na zewnątrz, wewnątrz i poprzez siebie. Chcemy powiedzieć, co nas cieszy, porusza, martwi albo zachwyca. Jak widzimy świat i jak świat widzi nas. Chcemy opowiedzieć o sobie — wyjątkowo i zwyczajnie. A przy okazji być może chcemy też powiedzieć coś o was i o nas wszystkich.
